بسم الله الرحمان الرحیم پیرامون جلسه ی دکتر حسن عباسی در تالار وحدت دانشگاه تبریز، مورخه ی دوشنبه 84/12/8 ده دقیقه قبل از جلسه مقابل در دانشگاه رسیدم. از نگهبان اجازه ی ورود خواستم. اظهار بی اطلاعی کرد، پلاکارد کنار درب را نشانش دادم. با حراست دانشگاه تماس گرفت و بی آنکه جلب توجه کند دستور برداشتن آنرا اجرا کرد. خلاصه، مرا به دانشگاه راه ندادند. و گفتند فقط دانشجویان دانشگاه تبریز میتوانند در این جلسه شرکت کنند، فهمیدم که جو موجود چندان موافق دکتر عباسی نیست ولی از آنجا که من قبلا با مجموعه ی دکتر در تماس و هماهنگ بودم ،مصمم به اجرای تصمیم خود مبنی بر شرکت خود و دوستانم در جلسه بودم. لذا از یکی از دهها راه مخفی خودم همگی وارد دانشگاه شدیم و با حدود نیم ساعت تاخیر در تالار وحدت حاضر شدیم. در تمام مدت زمانی که در آنجا بودم وحتی بعد از خروج از تالار دو موضوع افکارم را مشوش کرده بود: *تا کی روز روشن و جهان در خواب!... *آنهایی که در مقابل چشمانم نتوانستند وارد دانشگاه شوند چه؟... #نتیجه ی ضمنی اینکه:لازم نیست اروپا و امریکا مخالف توسعه ی ما باشند، در داخل ایران به اندازه ی کافی مخالف دانایی و علم و حقیقت و عدالت و...(توسعه) وجود دارد. محدودیت و حیطه بندی هایی اینچنین، مقیاس کوچک انحصار طلبی قدرتهای هسته ای در مورد دانش هسته ای است. این دو محدودیت هردو از یک نوعند. یا هردو درست یا هردو غلط. قضاوت با شماست.
نوشته شده در نهم اسفند 1384ساعت 23:34
......
|
|......
