به کاندیدی رای می دهم که... .

1- به دنبال اِعمال مدیریت نباشد.

از بررسي منابع شيعه و سنن پيامبر و ائمه بدست مي آيد كه از اولين روز بعثت رسول الله(ص) تاكنون، اصل در رهبري مسلمين و جامعه ي اسلامي توسط رهبران الهي بر هدايت بسوي مقصد بوده، نه بر مديريت و كنترل.

اين در حالي است كه امروزه در اغلب مراكز رسمي جمهوري اسلامي ايران، تكيه و تأكيد بر مديريت است و دانش مديريت بر اساس متدهاي دنياي مدرن اعمال، و در دانشگاهها و مراكز علمي -که خودمديريت ميشوند- تدريس ميشود.

2-کوله به دوش حرکت از جامعه مدنی به جامعه ی هجری باشد.

آنچه تا امروز در گوش ما خوانده اند، همه از تمدن بوده، كه متمدن بودن چنين است و چنان، تا جايي كه حتي جرأت تفكر در خلاف جهت آنرا نداريم. اما تمدن چيست و هجرت چه؟

تمدن: ايستادنِ - بشري و شايد شيطاني - براي رسيدن به خواستهاي دنيوي. و هجرت: حركتِ - الهي - براي نيل به آزادگي و خداگونگي.

و لي ما همچنان به متمدن بودن خود مي نازيم و براي متمدن تر شدن برنامه ريزي ميكنيم.

شايد دليل اين موضوع عدم تبيين كامل چنين مسائلي باشد.

تمدن را بنام پيشرفت به ما شناسانده اند و آنچه غير از تمدن است مفهوم ذهني پسرفت را برمي تابد.

نه! تمدن براي كسي كه پيرو ايدئولوژي الهي است پيشرفت نيست! وشايد سخن گزافي نباشد اگر بگوييم متمدن شدن براي چنين فردي به معني گرفتاري در دام شيطان است.

آنچه در فرهنگ ما ارزش شمرده می شود متمدن بودن نیست مهاجر بودن است.

3- با انتخاب تعالی در برابر توسعه ناموس مندی خود را اثبات کند.

توسعه، مفهوم حركت بطرف مدرنيته را برمي تابد. ولي تعالي، تكامل و پيشرفت حقيقي و تخلق به اخلاق الهي است. ناموسمندي نتيجه ي انتخاب تعالي است و بالعكس.

ناموس هر آن چيزي است كه ماوراء شخص و جان انساني تعريف مي شود، كه عبارتند از: زنان امت - ميهن - قرآن - ائمه - پيامبر – خدا ...

از ديدگاه قرآن مال و جان وسيله ي جهاد در راه خدا شمرده شده اند:

( الذين آمنوا و هاجروا و جاهدوا في سبيل الله باموالهم و انفسهم اعظم درجةً عند الله )   20 - توبه

خدا در اين آيه و آيات مشابه نه تنها نواميس را وسيله ي جهاد ندانسته، بلكه هدف جهاد را سبيل الله -تحقق خواستهاي الهي که همان دفاع از نوامیس است- بر مي شمرد. حال آنكه توسعه تحقق خواستهاي دنيوي و نفساني انسان است كه براي رسيدن به آن بايد بهايش را با فدا كردن نواميس پرداخت.

هر که یافت سلامش رسانَد.